රන් ගොයමේ රන් එතනා

නිලඹර දිලෙන රන් රිවි රැස් දහර                                   වැද

රන් වන් කරල් සිප මදනල හමන                                   සඳ 

පීදෙන රන් ගොයම තාලෙට ලෙළෙන                          ලෙද

වැජඹෙන්නීය එතනා රන් ගොයම                                 මැද

නිසි පුළුලුකුල, සිහිනිඟ; ලෙළ පහන්                             සිල

සිසි වන උවන, රතදර මුතු දසන්                                 පෙළ 

දැක පිනිබර යමේ පිබිදුණු නෙළුම්                                 මල 

මැලවුණු බව ඇයට පැවසීය                                     මදනල 

සුසිනිඳු කොමල'තෙහි රතැඟිලි පහස                            දැනී

ලෙළදෙන රන් ගොයම මදහස සලන                         මෙනී

කැකුළක දිලෙන රිවි දුටු පිනි බිඳුව                              වැනී

ඇගෙ රන් ඩා බිඳක අගයද සුළඟ                                  දනී

නිලඳුන් ගෑ දිගු දිදුලන නෙත'ගින් රිවි රැස පරදන කැලුම්                              දෙවන්නී 

නීල වරල පිට මැදෙහි රුවාලා පීදෙන ගොයමට පවන්                                   සලන්නී 

ලෙළදෙන සිහිනිඟ සැලෙනා තාලෙට නියර මතින් ඇගෙ පාද                        තබන්නී 

මිහිබට සුර අඟනකගෙ  විලාසෙන් රන් එතනා රන් කෙත                           සරසන්නී 

……………අමුතු පදනම්……………..

පැන නැගෙත                             සැණෙකින්
එක් මුදු මොලොක්                           වදනින් 
බිතු නැගෙත                                    එමතින් 
'කපක' සිහිනෙන් නැණැස                වසමින්  


පිටු නො පවිතැ'යි                          පැතුවෙම් 
බිතු මත ඇඳුනු                                  සිතුවම් 
එද ලොව කෙලෙස                            අදහම් 
නැගෙන, නැතිවෙන සසල                 පදනම්?...

අයියෝ සල්ලි!

පැය, දින, සති, මාස                             ගණන් 

වතුර ඇදි මු  හති                                 දමමින් 

නෙතු බොඳ කර එක                   මොහොතින් 

කළය බිඳෙත පොලු                            පහරින් 

ඇගෙ ආලෝකය

ඔබෙ ඇකයට හඬමින් පිය නැගුවෙමි යන්තම් පය එසැවුණු      කාලේ  

මතකයි මා හිස අතගා සනහා දෙපයින් මා සිටැවූ                     තාලේ 

හෙමි හෙමිහිට ලොව එළිය දිටිමි මම පියමනිමින පසුකර         බාලේ 

ගුණ සිහිකර ඔබෙ නමට වඳිමි මම ඔබෙ උණුහුම මට නැති      වේලේ  

ඇය පෑ ආලෝකය ගෙන                         සුරතට 

ආ මුත් ඈ කී ලෙස ලොව                        දිනුමට 

දහක් දනන් නෙතු මැද තනි වූ                       විට 

විදු මවු මුදු සෙනෙහස සිහි වේ                      මට

සසර ඉම අසබඩ

නිලඳුන් නොගැලී නෙතු නිලුපුල කැලුම්  දිදී
බිඟුසන් දුනු දියෙහි සැඩ හී සරින්  මිදී
පෙර මෙන් සසල නොව නෙතඟෙහි බැලුම් නොදී
අඩවන් වී නිමල ලොව්තුරු සුවය විඳී…..

පැහැදුල මුව කමල හල වියොවිනි  දුකිනී
කොකුමගරා සඳුන් තැන තැන තැවෙන  මෙනී
බඳුවද පැහැ දිමුත රත ලවනත  නිතිනි
හැරගිය සොවිනි හැම රස මසවුළු තැවිනි…..

නිල් දිය රැලි සදිසි මුදු දිගු කෙහෙරැල්ලේ
වැදි වැදි නිති රැඟූ මදනල  සිහිලැල්ලේ
ලද මුදු පහස මතු නැත යන සිතිවිල්ලේ
දස දෙස සොවිනි මුමුණන වැනි මැසිවිල්ලේ…..

කසවත සුමුදු බඳ වට දැවටුනාවේ
සඳවත රැසින් දස දෙස  බැබලුනාවේ
නල යුත සිහිල සියොළඟ  තැවරුනාවේ
සිත මෙත සකල සත වෙත  පැතිරුනාවේ…..

මුදු පා කමල යුග ගැටෙනා සඳ  පොළොවේ
රළු බව අතැර බිම තව තව සියුමැලිවේ
මිහිකත සනහ සනහා පියවර එසවේ
ඉඳුරන් නිවුණු සුපහන් සිත  කැඩපත වේ…..

තිනෙතට සසර බියකරු බව හසුවීද?
සියුමැලි සිතට බව දුක රුදු වැඩි වීද?
රුව සුදිලුනද කය අනියත වැටහීද?
පියමැන සසර ඉම අසබඩ  නැවතීද?…..

The smooth criminal

Feeling o feeling..

Wherefore art thou so smooth?

Smooth…

So smooth….

But wherefore art thou so fierce when disturbed??

Alas, thou engulf faint souls!

Eat them up,

Get them into pieces….

So I’m trying hard…

To escape from thy grip, smooth criminal….

For thou might seem innocent…..

But thou might make me sigh,

Make me cry,

Might embrace me tight,

And burn me till  I die……..

අකුරු තුනක්වත් ලියලා හැකිනම් එක කරදහියක් එවපන්නේ

නෙතග සැලෙන්නට නලියන කඳුලකි – කෙලෙස නුඹෙන් එය සඟවන්නේ?
නහර අරා නුඹේ දිවෙනා එඩියයි – සැලෙනු නොදී එය රඳවන්නේ
ම පෙව් රුහිරු කිරි සවිය ලබාමද – පුතුනි මෙසේ එඩිතර වන්නේ ?
ම පුතු ගියේ හෙළ දෙරණ රකින්නයි – කඳුල ඉතින් සැඟවී යන්නේ…….

මොළකැටි අත් පොඩි කුසුම් තබාලා – ළමැදේ උණුහුම සොයමින්නේ
නුඹ හිටි හැටි අද වාගේ මතකයි – කිරි සුවඳිනි මන නැහැවෙන්නේ
පෙර නුපුරුදු විලසින් සැරසීලා – ගිනි බටයක බර දරමින්නේ
සිටිනා කල නුඹේ අත නොරිදෙන්නෙද – මගෙ පොඩි පුතුනේ කියපන්නේ?

රුපුනොද සිඳ සිය රට දැය රැකුමට – පිය උතුමාණන් ගිය පාරේ
ගිලිහුණු අවියද ගෙන පිය නැගුමට – එළැඹුනු බව දැන තම වාරේ
පුත නුඹේ මුදු පය තැබුව දිනේ සිට – ගිනිගත් රළු රණ බිම් තීරේ
තබන තබන හැම පියවර ගානේ – හැම දෙවි රැකවරණය නෑරේ

උතුරු බිමේ යුද ගිනි නැගෙනා සඳ – ලිපගිනි ළමැදයි මෙලවෙන්නේ
අනේ මගේ පොඩි පුතුනේ කවදද – එගිනි නිවන්නට නුඹ එන්නේ?
පුතුනි නුඹේ සොඳ මුහුණ බලාලා – බත් දෙකටක් හෙම කවමින්නේ
නුඹේ මුවින් මා අමතනු ඇසුමට – සිත වෙහසෙයි මග බලමින්නේ…..

හිරු පායා විත් අරුණලු අරගෙන – කල්පයකට නැහැ බැස යන්නේ
රැයක් දවාලක් නොදැනෙයි පුතුනේ – නුඹේ රුවමයි මතකෙට එන්නේ
සවන පුරා නුඹේ හඬ රැව් දෙන සඳ – නැත මගෙ හදවත වාවන්නේ
අකුරු තුනක් වත් ලියලා හැකිනම් – එක කරදහීයක් එවපන්නේ……